ta cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Nescio quo modo praetervolavit oratio. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Graccho, eius fere, aequalí? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. At enim sequor utilitatem. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Itaque contra est, ac dicitis; Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Duo Reges: constructio interrete. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.